Missio Sint-Henricus: met enige nostalgie

Beste mensen,

Hier wordt een hoofdstuk afgesloten. De werkgroep Missio Sint-Henricus houdt op te bestaan.

Door de moeilijke corona jaren – we zijn ondertussen ook 2 jaar ouder – en omdat de voorzitster om familiale omstandigheden deze taak niet meer op zich kan nemen is dit nu een feit. De groep is samengekomen op 18 januari waar werd vastgesteld dat er geen opvolging van die taak was. Ook een duo voorzitterschap was geen optie.

Het jaarlijkse succesvolle missiefeest kan niet langer doorgaan. Het sober maal op Aswoensdag wordt voortaan gedragen door de werkgroep BD van St.-Jacobus in samenwerking met de leden van Missio waar ze steeds een beroep op kunnen doen.

De saldo gelden worden verdeeld onder de projecten die de laatste jaren werden betoelaagd, zijnde Pater Willy Oost, Zr. Mariette en Zr. Ria in Congo, Zr. Leen Mestdagh in Kameroen, het Project Sonali in Indië en Missio Vlaanderen.

« van 3 »

Met enige nostalgie kijken we terug naar de voorbije jaren.

Alles begon met de missie naaikring onder leiding van Zr. Theresia die met haar medezusters in het klooster naast de kerk en school woonde: er werd een missietentoonstelling georganiseerd met genaaide en gebreide werken.

Toen pastoor Dejonghe kwam te overlijden werd Reintje aangesproken door de werkgroep van Kortemark om toch ook in Sint-Henricus iets dergelijks te laten doorgaan. Pastoor Verhelle was meteen enthousiast en daar er op de parochie een eigen missionaris was werd de familie Oost en aanverwante familie Van Overschelde gevraagd om mee op de kar te springen. We schrijven dan 1991.

Er werd een missietentoonstelling georganiseerd met genaaide en gebreide werken. Een koud buffet in het kermisweekend en een sober maal tijdens de vasten.

Er werd solidair meegegeten in Koekelare, Kortemark en Wijnendale en zo kwam ook het feestmaal hier van de grond.

Jaarlijks was er een gewestvergadering waar de bestuursleden van de omliggende afdelingen werden op uitgenodigd. Ook onze afdeling kwam aan de beurt en we zorgden dan ook voor een warme en hartelijke ontvangst.

Het koud buffet werd door de oprichting van het kermiscomité naar november verplaatst, het sober maal vindt nu plaats op Aswoendag.

Corona schortte deze activiteiten op in 2020 en 2021 maar we kijken uit naar 2023 om het sober maal her op te starten.

Maar nu terug in de tijd. Zeg maar “de tijd van toen”.

Alle hens aan dek om vergaderingen te beleggen ten huize van een bestuurslid, telefonisch of aan huis verwittigd wanneer het doorging. De data werden als het ware met de tamtam doorgegeven. Mailen, berichtjes sturen, whatsappen was bijlange nog niet aan de orde!

Daar was steeds een warm onthaal, de taken werden in onderling overleg verdeeld in dit in een goede verstandhouding. Waar de een twijfels over had werd door een ander uitgevoerd. Wat de een niet had, had de andere wel bij de hand…

Elk had zijn kennissenkring om uit te nodigen. Ook de inschrijvingen werden door het volledige bestuur gedaan.

1997 en 1998 waren de jaren van de hutsepot. Dit werd afgevoerd voor het koude buffet en beenhouder Hans bezorgde de kippen. Pas nadat hij stopte werd een firma aangesproken om frietjes te leveren. Dat was de enige rechtstreekse externe leverancier.

Alle bestuursleden gingen op de schooi. Gratis of voor een prijsje voor salade, wortelen, tomaten en komkommers. Alles zelf wassen, kuisen en snijden om de kostprijs toch zo laag mogelijk te houden. Het dessertbuffet werd ook door de bestuursleden verzorgd. Bakken naar hartenlust om ook op die manier geld in het laatje te krijgen.

Nu denken we weliswaar: vanwaar kwam al die energie?

Maar dat was nog niet alles waardoor je hen langs de baan zag voorbijfietsen of rijden: de tombola prijzen werden ook door hen bijeen gesprokkeld. Een tombola met het motto “iedereen prijs!” De laatste jaren werd er zelfs een aparte kindertombola voorzien. De berging van de parochiezaal puilde uit.

Pas vanaf 1997 werden er folders en affiches gedrukt en kwam er een artikel in de plaatselijke Weekbode.

Ze groeiden in hun onderneming.

268 inschrijvingen was het record dat ze haalden voor de kip aan spit. We zaten als haringen in een ton in de parochiezaal. Zo kon het niet langer  en  noodgedwongen moesten we de inschrijvingen beperken tot 250 maximum.

Het missiefeest werd steeds voorafgegaan door een stemmige viering die in overleg met de pastoor en het bestuur werd opgemaakt. Het Sint-Henricuskoor luisterde de viering op met hun gezang. Eenmaal is een Afrikaanse zanggroep te gast geweest. De kerk werd mooi versierd, de projecten van BD werden op de pancartes uiteen gelegd met documentatie.

Het bestuur heeft steeds, naast de pastoor, slechts 1 mannelijk bestuurslid geteld. Doch als de zaal werd klaargezet dan werd er met  man en macht – en dan vooral de kracht en macht van de mannen van de vrouwelijke leden gerekend om volgens het uitgetekende plan de tafels te zetten. Orders werden volgzaam gevolgd door de mannen. Het tekort aan tafels in de zaal werd aangevuld met tuintafels die de bestuursleden vanop hun eigen terras wegplukten. Als je het nu bekijkt met het mooie meubilair dat voorhanden is in de parochiezaal was dit een kakofonie van jewelste, maar niemand maalde erom.  De tafels werden mooi versierd, aan de muren werden de projecten voorgesteld en mooie foto’s opgehangen.

Als iedereen voldaan was en tevreden naar huis ging – ook zij die bleven plakken – waren de bestuursleden nog niet klaar: de opkuis van de zaal werd ook door hen gedaan. Weerom met de gedachte in het hoofd: kostenbesparend om meer geld voor de projecten te verzamelen.

Ook voor het sober maal was het opnieuw alle hens aan dek.

Soep met brood en boter en 1 schelletje kaas. Een appel voor dessert. De laatste jaren waren er zelfs balletjes in de soep geserveerd. Ook vormelingen die in hun voorbereiding van het vormsel een doe-moment mochten kiezen kwamen een handje toesteken.

En dan zou je denken: wat kan daar misgaan? Wel… uit vertrouwde bron en voor waar bevestigd is dat de soep ook zuur kan worden in één overnachting. Zoals eerder gemeld werd alles kostenbesparend gehouden en  werd de soep zelf gemaakt, maar… als die ‘s morgens geproefd wordt en verzuurd is, en het is zondagochtend… dan zit je met de handen in het haar als je tegen 12 uur soep wilt scheppen. De koppen bijeen gestoken en een bereidwillige traiteur gevonden die net op tijd een ketel soep kon bezorgen. Opluchting alom en discretie bewaard binnen de groep maar vastberaden dat ze NOOIT meer zelf de soep zouden maken.

Het hele gebeuren van beide activiteiten was een moment van ontmoeting en sociaal gebeuren op de parochie. Dat beseffen we nu meer en meer door de corona tijd die ons zolang van elkaar weg hield.

Dankwoorden voor die inzet al die jaren zijn dan ook meer dan passend. De initiatiefnemers in de eerste plaats, het bestuur dat zich telkenjare weer oplaadde om zich in te zetten en nog beter wilde doen dan het jaar ervoor. De vele en ik zeg wel de VELE vrienden, kennissen, buren en familie van de groep die vrijwillig die dag, de keuken, de bar, de bediening verzorgden. Teveel om op te noemen als je die dag eens als een film in je hoofd laat voorbij passeren.

Daarom deze dankviering: dat dit alles is mogelijk geweest.

En, beste mensen, natuurlijk ook een grote en welgemeende dank aan jullie allemaal, omdat jullie jaar na jaar trouw aanwezig waren op het missiefeest. Zonder jullie aanwezigheid bleven de tafels leeg en zou er geen missiefeest geweest zijn.

Het is met hartenpijn dat we dit moeten loslaten maar we zijn tevreden dat “wat is geweest ook goed is geweest”.

Priester Luc wil graag een bloemetje geven aan leden maar ook aan Reintje en Christine die er vroeger ook bij waren.

We klinken er samen op na de viering.

Rita Casier

(zaterdag 11 juni 2022)