Bedevaart naar Halle 2020

Corona gooit ook roet in het eten van bedevaarders, en toch …

« 1 van 2 »

Het Pinsterweekend staat bij de Hallebedevaarders van Gits/Lichtervelde traditioneel met stip in de agenda aangeduid. Dan trekken zij elk jaar, onder stuwende kracht van Florent Vanderper, op bedevaart naar Halle: een tocht van 106 km.

Ook bij Elsie Labens, die dit jaar voor de 9de keer de tocht zou ondernemen, stond de bedevaart weer aangeduid op de kalender. Zij trad in de voetsporen van inmiddels wijlen haar vader Willy Labens die de Hallebedevaart 39 keer heeft afgestapt. In 2009 deed ze voor de eerste keer samen met Willy de tocht en kreeg ze de smaak te pakken. Ook na zijn overlijden in 2018 blijft Elsie de bedevaart ondernemen als een soort eerbetoon aan haar vader.

Maar Corona gooit ook roet in het eten van de Hallebedevaarders. Het Hallebedevaartcomité kon niet anders dan dit jaar de bedevaart te annuleren. Dit zette er Elsie toe aan om de tocht op haar ééntje te doen. “Toen ik hierover sprak met enkele medebedevaarders, merkte ik ook de goesting bij hen op om toch richting Halle te trekken. Samen hebben we gezocht naar een formule die volledig Corona-proof was.


Op vrijdag 29  mei trokken we met een beperkte groep, met de nodige onderlinge afstand en een rugzak vol proviand én handgel op tocht richting Halle. Naast mezelf trokken ook Marc Decuypere en zijn dochter Lore mee, Els Kindt, Martien Vanhoutte, Ullrike Meersschaert, Luc Samyn en Muriëlle Catry. Ook Marc trekt al jarenlang mee op tocht in de voetsporen van zijn vader Georges Decuypere die net zoals mijn pa de bedevaart ontelbare keren heeft gedaan. De sterke verhalen van beide vaders over deze tocht zijn legendarisch!

Het werd een heel speciale editie. Geen grote groep, geen volgwagen, geen vaste stopplaatsen met horecamensen die ons ontvangen, … En toch werd het in de gedwongen Corona-éénvoud een heel bijzondere, mooie tocht. We volgden exact dezelfde weg als de gewone bedevaart. Gelukkig kon Marc ons hier en daar de weg wijzen, hij heeft met zijn 15de bedevaart al wat meer ervaring op de teller staan. Een kleine groep zorgt voor een hechte, warme sfeer. De proviand in de rugzak en die boterkoek van de bakker in een klein dorpje onder de weg, smaakten ook heel goed. We ontdekten ook dat heel wat dorpen openbare toiletten hebben. En het weer zat aan onze kant! De zon zorgde ervoor dat we korte pauzemomenten in de graskant langs de weg konden inlassen.

Met 106 km in de kuiten, hier en daar al een blaar op de voeten en wat spierpijn, stapten we op zaterdag om 17u heel trots de basiliek binnen. Er stonden geen massa’s supporters ons op te wachten en er was geen leuke ambiance in de binnenstad. Ook geen viering om deze tocht af te sluiten, wel een bezinningsmoment bij een live repetitie van een koor die die avond via live stream een optreden zou verzorgen. En uiteraard steken we ook kaarsen aan voor onze familie en vrienden. Normaal sluiten we na de viering de bedevaart af op een terras in de schaduw van de basiliek. Er moet immers nog wat nagepraat worden tussen pot en pint. Ook dat zit er dit jaar niet in. In plaats hiervan nemen we de trein richting Lichtervelde en 2.5 uur later staan we opnieuw thuis. Het napraten op een zonnig terras hebben we nog te goed! “

(Tekst & foto’s : Elsie)