Zingeving in coronatijden

God, moet jij misschien ook in quarantaine,
ver weg van je geliefde mensen. Nee, toch.
Geen enkele maatregel als een steen op je graf
kan dat bepalen en controleren.
Laat ons echt voelen en diep geloven
dat jij uit je kot komt en meeleeft en nabij bent.
Ja, jij mag binnen bij ons thuis, zonder tegenhouden,
om ons innig en zalig te omhelzen, want er is toch meer
dan kunstmatig, digitaal knuffelen. Blijf zolang je kunt.
Alsjeblief, zit dichtbij ons aan.
Ik weet wel dat je ons zult ‘besmetten’ met courage,
met liefde en verbondenheid, met hoop en perspectief.
Ach, ik dacht dat je ver weg was, opgesloten, onbereikbaar.
Maar ik zie je in het achturenapplaus. Vanwaar halen mensen de kracht?
Ik zie je in de moed van zorgverleners, leerkrachten, alleenstaanden
en nog zoveel andere mensen.
Ik zie je in beroepsmatige en vrijwillige inzet.
Ik zie je in zoveel verrassende liefde en bemoediging
Ach ik wil niet langer spreken. Mijn en onze machteloosheid
legt ons het zwijgen op stil genoeg om alle gestorvenen en zieken te gedenken.
Het is zo onvoorstelbaar pijnlijk.
Sta jij toch alle rouwenden en allen die het moeilijk hebben nabij.
Geef ons creativiteit om meer dan ooit in verbondenheid te geloven.
Laat ons ingaan tegen de god van het geld,
zodat de sterkste schouders de zwaarste lasten dragen,
om deze crisis te betalen en dragelijk te maken.
En roep mensen tot zorgende mensen, de een voor de ander.
Zend uw Geest spoedig zodat mensen het geloof
in uw onzichtbare nabijheid niet verliezen.
Bedankt, God, dat je even binnenkwam.
Kom, gauw terug!

Luc Vandenabeele, provinciaal pastor OKRA


Ja, er is angst.
Ja, er is isolatie.
Ja, er is paniekaankoop.
Ja, er is ziekte.
Ja, er is zelfs dood.

Maar
ze vertellen dat ze in Wuhan na zoveel jaren lawaai
weer de de vogels kunnen horen zingen,
dat de lucht na een paar weken rust
niet langer dik met dampen is
maar helder en blauw.

Ze vertellen dat ze in de straten van Assisi
mensen horen zingen voor elkaar
en hun ramen openhouden
zodat degenen die alleen zijn
de geluiden van familie om hen heen kunnen horen.

Ze vertellen dat een hotel in het westen van Ierland
gratis maaltijden bieden en bezorgen aan huis.
En vandaag was een jonge vrouw die ik ken
bezig met het verspreiden van vliegers
met haar nummer door de buurt
zodat de ouderen iemand hebben
die ze kunnen bellen…

En kerken, synagogen, moskeeën en tempels
bereiden zich voor om mensen te verwelkomen
en onderdak te bieden aan daklozen, zieken
en vermoeiden.

Over de hele wereld vertragen en reflecteren mensen
Over de hele wereld kijken mensen op een nieuwe manier
naar hun buren, en over de hele wereld worden mensen
wakker met een nieuwe realiteit.
Hoe groot we echt zijn.
Op hoe weinig controle we echt hebben.
Over wat er echt toe doet.
Liefde en van elkaar houden.

Dus we bidden en we herinneren ons dat
Ja, er is angst
maar er hoeft geen haat te zijn.
Ja, er is isolatie
maar er hoeft geen eenzaamheid te zijn.
Ja, er is paniekaankoop
maar er hoeft geen gemeenheid te zijn.
Ja, er is ziekte
maar er hoeft geen ziekte van de ziel te zijn
Ja, er is zelfs dood
maar er kan altijd een wedergeboorte van liefde zijn.

Wees dus bewust van de keuzes
die je maakt om nu te leven.
Adem vandaag.
Luister achter de geluiden van je paniek
en hoor de vogels zingen weer!
De lucht klaart op!
De lente komt eraan!
En we zijn altijd omgeven door liefde!

Open de ramen van je ziel!
En hoewel je misschien niet
de lege straten aan kan raken:
Zing!

© Richard Hendrick (Brother Richard)

Ierland, 13 maart 2020

~ Vertaald vanuit het Engels ~ Hilde Heijn ~


Waar twee of meer mensen zorg dragen voor mekaar,
wetend dat de kwetsbaarheid bij de ene net zo leeft bij de andere…

Waar twee of meer mensen mogen thuiskomen bij mekaar,
wetend dat ze verlangen om veilig en geborgen te zijn bij mekaar…

Waar twee of meer mensen klankbord zijn voor mekaars bezorgdheid,
wetend dat ze mogen uitspreken wat ze nergens kwijtraken…

Waar twee of meer mensen mekaar bemoedigen,
wetend dat er in de donkerste nacht nog altijd sterren zijn…

Waar twee of meer samen zijn in mijn naam,
dààr is het Leven, de zin van ons bestaan.

Wij zijn geroepen om altijd opnieuw op weg te gaan naar een nieuwe morgen!

JD


Ik ben de vriend van dag en nacht. Ik zal er zijn.
Voor elke nood, voor elke klacht. Ik zal er zijn.

Een vriend in voor- en tegenspoed. Ik zal er zijn.
Die altijd voor je opendoet. Ik zal er zijn.

Klop en mijn deur zal opengaan. Ik zal er zijn.
Vraag en mijn hart zal openstaan. Ik zal er zijn.

Bons op mijn deur en schaam je niet. Ik zal er zijn.
In levensangst, in zielsverdriet. Ik zal er zijn.

Word je tot ongeloof bekoord. Ik zal er zijn.
Een man een man, een woord een woord. Ik zal er zijn.

Voor elk verlangen, elk gemis. Ik zal er zijn.
Dit is mijn naam, nu en altijd: Ik zal er zijn.

Michel van der Plas


‘Ik laat het erop aankomen en doe niets anders dan leren
en op een goed einde hopen.’
(Anne Frank)

‘Het is te hopen dat er altijd mensen zullen zijn
die het mooie kunnen zien in alledaagse dingen.’
(George Elliot)

‘Geef het nooit op! Het is wijzer en beter altijd te hopen dan ééns te wanhopen’
(Martin Farquhar Tupper, Engels schrijver, dichter en filosoof)

‘We delen allemaal de verantwoordelijkheid voor elkaars veiligheid en alleen door
te werken aan elkaars veiligheid, kunnen we hopen een blijvende veiligheid te bereiken voor onszelf.’
(Kofi Annan, 7de secretaris-generaal van de VN)

‘Wij hopen altijd, en in alles is hopen beter dan twijfelen’
(Goethe, Duits schrijver en dichter)

‘Hoop is de kwaliteit van de ziel,
de gerichtheid van het hart,
voorbij de horizon verankerd.’
(Vaclav Havel, Tsjechisch schrijver en politicus)

Welke uitspraak spreekt je aan?
In welke uitspraak herken je iets van jezelf?
Op welke momenten heb je zelf al eens alle hoop verloren? Wat heeft je toen geholpen?
Wat zou je vandaag kunnen helpen om de hoop niet te verliezen? (en wat ga je daarvoor doen?)


Het komt erop aan de zin te zien
van morgen, vandaag en gisteren.

Om de zin van de toekomst te zien
heb je vertrouwen nodig, het omgekeerde
van angst en onzekerheid. Vertrouwen
neemt niet alle vraagtekens weg, maar
maakt ze doenbaar en dragelijk.

Om de zin van het heden te zien
heb je dankbaarheid nodig, het omgekeerde
van alles vanzelfsprekend vinden. Dankbaarheid
ontslaat je niet van grote inzet, maar laat voelen
dat niet alles van jezelf afhangt.

Om de zin van het verleden te zien
heb je zachte  mildheid nodig, het omgekeerde
van verbittering, van vast blijven hangen
aan de pijn van tegenslagen en kwetsuren.
Het is mogelijk door vergeving of verzoening.

Wie de zin ziet van morgen, vandaag en gisteren,
vindt vrede in zichzelf en vrede met anderen.
Een vrede die je deels zelf bewerkt, maar grotendeels
geschonken wordt door medemensen en door God.

Luc Vandenabeele


Het mooiste
wat we aan mensen kunnen geven,
is de hoop, het vooruitzicht op een toekomst van geluk,
een toekomst die nu al begonnen is, omdat jij mens-nabij wil leven.

Dit is geen pleidooi
om valse hoop te geven,
en de realiteit met zijn pijn en zijn lijden te ontkennen.

De realiteit, het leven
kent zijn machteloosheid,
zijn momenten van te veel pijn, van te veel vragen en onzekerheden.
Het is begrijpelijk dat mensen het dan niet zien zitten.
Hoop geven begint soms alleen met machteloosheid te beluisteren,
er zijn als mensen hun leven niet meer in handen hebben.

Er wordt geen hoop gegeven waar lijden en pijn alleen wordt weggetroost,
waar niet wordt begrepen dat de mens
zich door lijden en pijn minder mens voelt.

Er wordt hoop gegeven
door mensen graag nabij te zijn
met een luisterend oor, met een begrijpend hart,
met een diep geloof, met warme liefde.

Er wordt hoop gegeven
door mensen het gevoel te geven dat ze erbij horen,
dat ze van betekenis zijn.

En als er hoop wordt gegeven,
dan ontstaat er echte levensvreugde,
dan is er ook dankbaarheid om wat de ander en jij zelf
ontvangen hebben in het leven.

Elk contact is de moeite,
als mensen meer hoop hebben, als mensen dankbaarheid voelen,
als mensen elkaar nabij zijn en echt gemeend mee leven.

Ik wens je 
veel momenten van hoopgevende contacten,
veel momenten van vreugde en van diepe dankbaarheid.

Laten wij zoeken om mensen
ook in de meest moeilijke situaties toekomst te wijzen.
Laten wij zelf ook bronnen van hoop zoeken om
op onze beurt hoopgevende mensen te zijn.

Dat het ons goed gaat,
om er te kunnen zijn voor anderen!

Luc Vandenabeele


Als je wereld lijkt in te storten,
als de zon van de hoop versluierd lijkt
in de wolken van pijn en verdriet;

als de sterren in je leven
doven aan de hemel van jouw verhaal
en je nergens nog oriëntatie vindt,
als je geen controle of greep meer krijgt
op wat je overkomt, ervaart of voelt
en het leven je enkel zinloos lijkt

leer dan van het beeld van de vijgenboom:
als zijn twijgen zacht worden
en zijn bladeren zich ontvouwen,
dan weet je dat de zomer in aantocht is.

Als je wereld lijkt in te storten,
kan je tussen het puin om je heen
al de eerste sporen ontdekken
van een nieuw verhaal
dat je voorzichtig opbouwt.

Als je geen oriëntatie meer vindt
doorheen alles wat jou overkomt,
keer dan naar binnen
en luister naar wat je hart jou vertelt.
Het is het enige en echte kompas in je leven.

Als het leven je zinloos lijkt,
en je keer op keer de controle verliest,
luister dan naar wat het leven je zelf wil vertellen.

Misschien worden je handen, je voeten en je hart
nu vrij gemaakt om straks het nieuwe te kunnen omhelzen.

                               (Vincent Duyck)


(een bezinning die ik ontving van Annemie Belaen en vandaag actueler dan ooit is)

Toen ik het lied de eerste keer hoorde, dacht ik: hoe kan dat nu, is Bart Peeters zo onverschillig geworden tegenover de waanzin in de wereld? Is zijn enige bekommernis brood in huis hebben tegen morgenvroeg?
Het liet me niet los. Ik luisterde nog eens en nog eens. En stilaan begon ik het te snappen.

Bart Peeters luistert naar het nieuws en de kurkdroge stem van de journalist raakt hem zelfs. Wie onverschillig is, luistert niet aandachtig.

Hij snapt niet – wij ook niet trouwens – hoe de waanzin in de wereld het gezond verstand versloeg (denk aan Oost-Ghoutta in Syrië om maar één vb. te noemen) en hoe hij onze planeet kan redden…
Hij denkt na, laat zich raken en voelt zich machteloos. Wie onverschillig is, blijft niet stilstaan bij het nieuws.
Hij heeft geen idee maar stopt wel bij een broodautomaat. Er moet brood zijn om te delen met zijn gezin… Het leven moet verder gaan.

Bart Peeters is niet onverschillig. Wel integendeel. Hij blijft zingen, muziek maken met zijn vrienden en bij het zien van de levensvreugde op zijn gezicht worden we zelf ook blij. Hij is een goed mens. Meer nog: hij is een aanstekelijke Paasmens!

Verrijzenis betekent immers opstaan, telkens weer opstaan en voluit blijven leven.
En de ander helpen om telkens weer op te staan.

Marinus van den Berg verwoordt het mooi:

Want overal zie je mensen
die stand houden in het goed –zijn:
toegewijd aan elkaar:
koffie maken, een tafel dekken,
wonden verbinden, de moedeloosheid bezweren,
Terugvechten, de dood weerstaan,
stille voortdoen, de ‘courage’ niet verliezen…

En waar de een zegt: ’We kunnen niets meer doen…’
zegt een ander: ’ We kunnen nog veel betekenen.’
Waar de een zegt: ‘dit is het einde…’
zegt een ander: ‘Hier is een nieuw begin’

Zet meer komma’s dan punten.
Er is meer licht dan je weet.’

Meer licht dan je weet, dan je vermoedt: sla de krant open en kijk welke artikels een lichtpunt zijn in deze Coronatijden.