‘Mens’ : iets om bij stil te staan

In de liturgie van Aswoensdag worden de aanwezigen niet met broeders en zusters aangesproken, maar met ‘mens’. Iets om bij stil te staan. Vóór we broeders en zusters zijn, zijn we allereerst mens en sterfelijk: gras dat vergaat, niet minder, niet meer. En toch, as is niet louter een symbool van eindigheid en vernietiging, as stimuleert de vruchtbaarheid van de aarde. Uit sterfelijkheid wordt nieuw leven geboren, uit inkeer groeit inzicht én uitzicht, onze broosheid is ook onze sterkte. Bestrooien met as maakt ons bewust van onze sterfelijkheid en helpt ons beter te leven: voorzichtiger, liefdevoller en trouwer tegenover alle leven op onze weg.

“Mens, van stof en as ben jij gemaakt, tot stof en as zul je weerkeren”.

Zalig de mens –adam- die uit aarde –adamah- is gemaakt.